Ondanks de waardeloze kritieken vond ik Eragon best een aardige film. Al was het alleen al om de hoofdrolspeler Edward Speleers en zijn 'neef' Christopher Egan. Maar ook de rest was best te doen: de special effects waren heel aardig, het verhaal - hoe dun soms ook - was magisch en de cast, met onder andere Jeremy Irons en John Malkovich, loog er ook niet om. Maar dat de meeste recensies zo slecht zijn snap ik toch ook wel. Hoewel het verhaal dus best leuk is, wordt nergens goed de tijd genomen om karakters te introduceren en de geschiedenis van het plot neer te zetten. Dat maakt dat je met name in het begin het idee hebt continue van de hak op de tak te springen en naar een verknipte film zit te kijken. Diepgang - zoals kennelijk in het boek van de film te vinden is - zal je in de bioscoop niet krijgen maar ach, ik zat daar op een brakke nieuwjaarsdag toch niet echt op te wachten.]]>
"De tijd schrijft voort, of we dat nu willen of niet. Maar we hebben herinneringen. Wat ooit verloren is gegaan leeft voort in onze herinneringen. Die gedachten mogen niet helemaal perfect en wellicht verknipt zijn, maar koester ze. Ik zal je een verhaal vertellen dat mensen zijn vergeten...' Met die woorden luidt Brom, een oude Drakenrijder, het verhaal in.
Voor je grootvaders waren geboren, zelfs voor hun vaders waren geboren, werden de drakenrijders gevormd. Ze moesten beschermen en bewaken en dat deden ze duidenden jaren lang. In oorlog waren ze onverslaanbaar. Elke Drakenrijder had de kracht van tien mannen. Ze waren onstervelijk tenzij een zwaard of vergif hun leven nam. Ze gebruikten hun kracht alleen voor goede dingen en onder hun supervisie vloeide welvaart naar Alagaesia.
Hoewel geen vijand ze ooit had kunnen verslaan, moesten ze zich wel wapenen tegen zichzelf. Op het hoogtepunt van hun heerschappij werd een jongen, Galbatorix, geboren. Op zijn tiende bleek hij grote krachten te bezitten en de Drakenrijders namen hem op in hun midden. Door zijn sterke lichaam en geest groeide hij uit tot de sterkste in hun midden en hij genoot aanzien.
Maar de Rijders verloren hun scherpe blik. Ze werden arrogant en minder geliefd. Galbatorix en twee vrienden reden op een dag in een valstrik en zijn vrienden en de zijn draak werden omgebracht. Galbatorix zwierf alleen rond en werd kwader en kwader tot hij werd gevonden door een boer die hem terugbracht naar de Rijders.
Toen de Rijders weigerden hem een nieuwe draak te geven werd Galbatorix nog kwader. Hij zwoor wraak en hij verdiepte zich in de zwarte magie, samen met Durza, een Schaduwpersoon. Toen, in het holst van de nacht, stal hij een drakenei en overtuigde een zwakke Rijder, Morzan, er van zich bij hem te voegen. Samen werden ze machtiger en machtiger, nog twaalf Rijders sloten zich bij hen aan tot ze sterk genoeg waren om de strijd met de Drakenrijders aan te gaan.
Galbatorix wint de laatste bloederige strijd en hij benoemt zichzelf tot koning van Alagaesia. Het land raakt in snel verval en onderdrukking is aan de orde van de dag.
Als Eragon in het bos een grote blauwe steen vindt, denkt hij dat hij een geluksdag heeft. Een arme boerenjongen kan zo'n prachtige steen ruilen voor eten of kleren. Maar als de steen een drakenei blijkt te zijn, realiseert Eragon zich al snel dat hij onderdeel is geworden van een verhaal, ouder dan Alagaesia zelf.
Slaagt Eragon erin de legendarische Drakenrijders terug te brengen? Het lot van Alagaesia kon wel eens in zijn handen liggen...
]]>
